18/01/19

A primeira folga de mulleres en Galicia

Ao redor de catro mil mulleres traballaban en 1857 na Fábrica de Tabacos da Coruña, segundo recollía nese momento o xornal pontevedrés El País. A cifra é aproximada (e seguramente superior ao número real) pero dá conta da importancia desta instalación fabril, posiblemente a que nese momento reunía en Galicia a máis obreiros. Eran mulleres na súa maioría, que todas as mañás chegaban dende todos os puntos da comarca ao edificio situado na Palloza. Os seus salarios, xa moi reducidos e dependentes sempre do número total de cigarros producidos (cobraban por peza), víronse aínda máis ameazados coa chegada das novas máquinas de picar tabaco.
 Vía: Praza Pública
 
Vista aérea da Fábrica de Tabacos da Coruña CC-BY-SA Manolo Feal
 
Podes ler a noticia completa AQUÍ

21 días co galego e +





21 días co galego e + é un programa promovido pola Consellería de Cultura e Turismo, a través da Secretaría Xeral de Política Lingüística, que ten como finalidade promover o uso do galego oral entre a xente nova.



Este programa de dinamización lingüística nace para que os adolescentes falen máis o galego e perfeccionen o seu uso dentro e fóra dos centros educativos. Alén diso, búscase tamén que analicen a súa relación coas linguas que coñecen, e máis concretamente co galego, para vel cal é o lugar que ocupa e pode ocupar na súa vida.
(...)
Agora, a Secretaría quere dar un paso máis con esta experiencia e exportala a outros centros educativos. Para iso, pon en marcha o programa 21 días co galeog e + en catro institutos de Galicia:
  • O IES Pontepedriña de Santiago de Compostela
  • O IES Antón Alonso Ríos de Tomiño
  • O IES Otero Pedrayo de Ourense
  • O IES Francisco Daviña Rey de Monforte de Lemos                                                                                            Vía: O portal da lingua galega
Pilar Ponte é a profesora responsábel deste proxecto. Desde ESTE enlace podes acceder ao blog de 21 días co galego e +

11/01/19

19/12/18

Uxía e Narf: Sempre en Galiza



I eu cavilo na sombra fresca das carballeiras de Lalín,

nos piñeiraes da Beiramar de Noia,

nos arumes mariñeiros de Bueu,

no cumio de Monte Louro,

na frescura do meu mar de Rianxo,

na fonte cantareira da Estrada,

nos salseiros de Corrubedo,

no ar puro de Curtis,
 
na paz vizosa do Lérez.

(e síntome fortalecido) 

                                Castelao: Sempre en Galiza

10/12/18

“A pedra seca galega”, Patrimonio cultural inmaterial da humanidade da Unesco

Muíños do Folón e do Picón (O Rosal, Pontevedra)


     Incluída na lista representativa do patrimonio inmaterial da Unesco como parte dunha candidatura conxunta de oito países europeos liderada por Grecia e Chipre e na que participa, entre outros, o Estado español. 
 
      A Unesco, por medio do seu Comité intergobernamental de salvagarda do patrimonio cultural inmaterial, que celebrou a súa décimo terceira xuntanza anual a pasada semana en Port-Louis (República de Mauricio), outorgoulle a súa beizón á candidatura internacional da pedra seca (ou pedra en seco), que pasa desde agora a integrar a lista representativa do patrimonio inmaterial da Unesco.

     A candidatura reunía a Grecia, Chipre, Suíza, Croacia, Eslovenia, Francia, Italia e España. Á súa vez, dentro do Estado español colaboraron Galicia, Andalucía, Aragón, Asturias, Baleares, Estremadura, Cataluña e a Comunidade Valenciana. O recoñecemento da inclusión na lista desta tradición construtiva representará o compromiso dos países na execución de medidas de salvagarda específica para que as comunidades locais, que son as súas portadoras, poidan ter as condicións para o seu mantemento e difusión.

    Na reunión da Unesco en Mauricio estivo presente a directora xeral do Patrimonio Cultural, Mª Carmen Martínez Ínsua, en representación da Xunta, que participou nesta candidatura internacional. Ao fío, como chanzo previo á inscrición, esta tradición foi incluída no Censo do Patrimonio Cultural de Galicia como manifestación do patrimonio cultural inmaterial.

Que é a pedra seca? 

     A pedra seca é unha técnica de construción tradicional na nosa terra que prescinde de calquera argamasa ou morteiro. Conforma un dos exemplos de coñecementos e usos máis relevantes das formas de vida tradicional que axuda a construír a paisaxe antrópica do país. Esta técnica fíxase e transmítese a través do milenario oficio dos canteiros e afecta á relación das comunidades co medio, creando e definindo o noso entorno.

    Muros, peches e construcións adxectivas para diferentes usos agrarios e gandeiros como alvarizas, neveiras, pombais, hórreos, pendellos, foxos do lobo ou muíños contribúen a definir e representar a estrutura da propiedade ou explotación do territorio.

    Os exemplos da pedra seca son abondosos en todo o territorio galego, mais esta técnica resulta especialmente relevante nas bisbarras de Pontevedra, Terra de Montes, Deza, Bergantiños, Terra de Soneira, Xallas, Fisterra, a Terra Chá e a Ribeira Sacra.

Vía: http://patrimoniodefuturo.webs.uvigo.es/a-pedra-seca-galega-patrimonio-cultural-inmaterial-da-humanidade-da-unesco/

21/11/18

22/11/17

O acento gráfico

 
Acento agudo


   Déixovos aquí este documento que recolle as regras máis básicas  do emprego do acento gráfico na nosa lingua.